Ik lees nooit gedichten op gevels, omdat het voor mij in eerste instantie een raadsel is wat ze daar staan te doen. Ze staan los van de andere discoursen in het straatbeeld. In plaats van de codes van de straat te stelen (zoals Barthes zei), schrijven ze zich in in de code van de gevel-decoratie. Het LED-bericht van Jenny Holzer op Times Square daarentegen (Protect me from what I want) functioneerde wel in die stedelijke omgeving. Het gebruikte de techniek van Times Square en de retoriek van het aforisme op een manier die perfect aansloot bij de dominante codes van Times Square en ze zo — heel even — uit balans bracht. Het ene moment was het daar, en het andere moment was het weer weg. We weten alleen dat het er ooit heeft gestaan, omdat er foto’s van zijn overgebleven. De moralistische dimensie ervan is pas ontstaan door de foto, door de archivering. Voor mij was de tijdelijke verschijning van dat ‘truism’ veel meer poëzie dan een gedicht op een gevel van een café, wat veel meer tot de categorie van de Kiekeboe-gevelschildering of het grote Wafelenbakfries van Nero op de muur van de O.B. van Sint-Niklaas behoort.
Dirk van Bastelaere, in een reactie op dit stuk op nY