Naar aanleiding van mijn afkeurende bespreking van de bundel Stormen, olielekken, motetten van Xavier Roelens, ontspon zich op OoteOote een discussie tussen Arnoud van Adrichem, Samuel Vriezen — twee liefhebbers van conceptuele poëzie — en mezelf. Een discussie over hoe chocola te maken van de ‘documentaire poëzie’ die Roelens schrijft. Over de link tussen poëzie en journalistiek. Over incrowds en populisme. Over theorie en praxis. Hier is de exchange in zijn oorspronkelijke vorm te lezen. Met toestemming van de betrokkenen neem ik de [...]
Vorige week bracht Vrij Nederland (29 oktober, nr. 43) een bijdrage over Slavoj Žižek, de Sloveense filosoof die tegenwoordig furore maakt als de ideoloog van de Occupy-beweging. In zijn gelatenheid is het artikel werkelijk een schoolvoorbeeld van hoe journalisten niet opgewassen zijn tegen intellectuele charlatanerie. Sophie Derkzen en Floor Rusman herhalen keurig het portret van Žižek dat standaard door de media wordt opgehangen en waarin nooit de echte issues worden geadresseerd.
.
Het probleem zit natuurlijk al hopeloos verankerd in de [...]
Snobistische critici halen hun neus op voor sterquoteringen. En gelijk hebben ze. Wat telt, is niet dat iemand een boek goed of slecht vindt, maar de reden waarom.
.
Al is dat niet helemaal waar. Er zijn boekbesprekers van wie ik een geprezen boek quasi blind in huis kan halen. Zonder tekst of uitleg te lezen. Dat heeft met gelijklopende interesses te maken, en met temperament. Daarom was internet zo’n zegen, omdat daarmee het panorama met besprekers zoveel weidser werd. Het duurt een [...]
Logisch probleem: hoe weet je als lezer dat de personages die een schrijver — vanuit zijn “kennis van zaken”, “waarnemingszin”, “empathie” etc. heeft gecreëerd — levensecht zijn? (…) Of gaat het toch vooral om geloofwaardigheid, dus de illusie van herkenbaarheid en levensechtheid? Een illusie die je als schrijver construeert door gebruik te maken van heel precies gekozen stilistische en retorische middelen? Een illusie die je à la limite ook uitsluitend “vanachter de schrijftafel” zou kunnen construeren, met heel veel gelezen teksten (fictie en non-fictie) in [...]
¶ Attest
In een pissige bui zei ik maandag een aantal lelijke dingen over Kafka en Camus. Ik noemde hun romans “literatuur voor eeuwige pubers”. Een karikatuur die, zoals karikaturen doen, iets duidelijk wou maken: dat ik allegorieën minder hoog inschat dan realistische romans en verhalen, omdat ze een versimpeling zijn van de werkelijkheid.
.
Maar wacht eens even. Is een allegorie niet zelf een karikatuur die iets duidelijk wil maken? Natuurlijk. En daar is op zich niets mis mee. Het is alleen vervelend [...]
Bijna drie jaar geleden schreef ik een enthousiast stuk over De Papieren Man. Ik sta nog steeds achter die tekst. De Papieren Man bestond toen één jaar, en in die begindagen was het een degelijk liefhebbersinitiatief waarvoor je alleen waardering kon hebben.
.
Ook toen al had ik kritiek op wat DPM precies interessant vond — de waan van de dag, het literaire prijzencircuit, al die canonfähige schrijvers. Maar dat waren persoonlijke bedenkingen in de marge; DPM vulde met rustige vastheid een [...]
Op deReactor stond laatst een recensie van Karel van het Reve‘s verzameld werk, die volgens mij geen recht deed aan de verdiensten van de schrijver. In het bijzonder stoorde ik me aan een al te vluchtige samenvatting van Het raadsel der onleesbaarheid, de Huizinga-lezing die Van het Reve uitsprak in 1978. Ik nam mijn klavier en schreef een reactie waarin ik dat aankaartte. Dr. Sander Bax, boekbespreker van dienst, schreef inmiddels een uitgebreid weerwoord met, naast een trits domme beschuldigingen, ook veel zinnige [...]
Af en toe sturen mensen me hun gedichten op, met het verzoek of ik er eens naar wil kijken. Omdat het van die vrouwen — want dat zijn het meestal, vrouwen — moed vraagt om met hun meestal zeer persoonlijke schrijfsels naar buiten te komen, behandel ik die vragen met respect en omzichtigheid. Altijd stuur ik een antwoordje terug. Dat kan ook prima, met een standaardbriefje. Omdat de gedichten lijden aan standaardfouten.
.
Binnenvallen in die verzen is als binnenvallen — met al je [...]
Je wordt er voortdurend mee bestookt: boeken die kranten moeten doen verkopen. Je krijgt ze voor een prikje bij de gazet, elk weekend een ander deel. Boeken van liefde en lust. De verboden boeken. Ze zijn enorm populair. Ik zie ze bij mijn vrienden staan. Een plankje Kopstukken filosofie, een plankje Nobelprijswinnaars. Altijd de complete reeks. Netjes in het gelid. Onaangeraakt. Ongelezen.
.
Soms wordt een bestaande titel in vervolgafleveringen uitgebracht, plus verzamelmap: 100 jaar design van Michael Tambini, De grootste mythen [...]
1.
Enkele maanden terug meldde een lezer van Achille van den Branden dat hij nog geen lijn had kunnen ontdekken in mijn lectuurpatroon. “Je leeshonger lijkt alle kanten uit te waaieren.” Die bewering is terecht. Want wat voor iemand is dat eigenlijk, die in één week een boek over Frankrijk bespreekt, een Oostenrijkse roman uit het interbellum, een boek over Google en een essaybundel over kunst?
.
Ik kan daar maar één antwoord op verzinnen: een nieuwsgierig iemand. Ik [...]