Zoekresultaten 1 - 10 van de 86 voor de tag: Franse schrijvers.
“Het is, zeer nobele ridder, het kenmerk van een grove, bezoedelde en lage geest om de schoonheid van een vrouwenlichaam als onderwerp van constante ijver te kiezen. Goede God, kan men een nog lager en nog weerzinwekkender schouwspel onder ogen krijgen dan dat van een peinzende, gekwelde, melancholieke man… die zich de tirannie moet laten welgevallen van een stom, imbeciel, onwaardig en smerig stuk vuil!”
Mag ik u voorstellen? Hier [...]
Ik gebruik Sartre vaak om de gebreken aan te tonen van het onderwijs dat ik heb genoten. Dat was meer een archipel van eilandjes met leerstof, dan een solide constructie waarvan de lessen elkaar ondersteunden. In de filosofieles werd geen enkele poging gedaan om de waarde van Sartres leer van de ongedetermineerde vrijheid af te toetsen aan de hedendaagse wetenschappelijke ideeën over vrijheid.
Het is het beruchte debat over de wisselwerking [...]
Wie denkt dat Quentin Tarantino de dolle wraakfantasie heeft uitgevonden: think again. In 1946 adopteert Boris Vian, net als Tarantino, de wetten van de populaire genrefictie om er zijn eigen geperverteerd verhaal op te enten. J’irai cracher sur vos tombes is geschreven in de hard-boiled stijl van James M. Cain en James Hadley Chase. Alleen triomfeert, in zekere zin, niet de blanke detective maar de [...]
Reis naar het einde van de nacht las ik vijftien jaar geleden, op kamers in Gent. Een oud dagboek meldt dat ik de laatste hoofdstukken “in ijltempo” heb doorgenomen. Céline deed me niks. In retrospect kan ik alleen maar vermoeden waarom. Bardamu was misschien te veel mannetjesputter om dicht bij mij te staan. Allicht was ik onvoldoende matuur om iets van oorlog te snappen. Strijd woedde er vooral in mijn hoofd, in die dagen.
In [...]
Maupassant is voor mij in de eerste plaats een schrijver van honderden briljante contes. Eind jaren negentig bracht Veen de verzamelde verhalen in prachtige hardcovers op de markt – een van de nobelste uitgeefprojecten uit die tijd. Maar deugt Maupassant als romanschrijver? Dat was de vraag die ik me stelde toen ik Une vie las, zijn romandebuut uit 1883.
Voor iemand met een basiskennis literatuurgeschiedenis is [...]
Een boek als dit lezen stelt de leek voor problemen. Het jaar duizend verscheen dertig jaar geleden. Dat roept de vraag op: zijn aanpak en conclusie van Duby nog houdbaar? Algemener gesteld: maakt de studie van de Middeleeuwen nog steeds progressie? En hoe doet ze dat dan? Worden er nieuwe schatten op zolder gevonden? Of leggen vorsers nieuwe kruisverbanden tussen oud materiaal?
Wat zeker vaststaat, is dat het heden verandert, en daarmee onze interesses. [...]
De appreciatie voor een boek hangt aan elkaar van de toevalligheden. Reden om recensies niet al te serieus te nemen. Deze Gedenkschriften kwamen op mijn pad toen ik door een medische ingreep bruusk aan mijn eigen sterfelijkheid werd herinnerd. En kijk, plots had een knul van vijfendertig veel aan de sonore terugblik van een wijze Romeinse keizer — laat die dan fictief zijn.
Yourcenars Hadrianus is al een oude man wanneer ze hem [...]
Historische romans lijden snel aan twee gebreken. De romancier selecteert uit de geschiedenis hoofdzakelijk het materiaal dat een hedendaagse lezer nog zou kunnen interesseren, en vertekent daarmee dit verleden. Bovendien put de romancier in het commentaar dat zijn personages begeleidt meestal uit een overzicht dat de personages zelf niet hebben.
Door het bovenstaande eenvoudig om te keren, weet u meteen wat een historische roman bieden moet, voor mij. Hij [...]
Toen ik laatst even in de ban was van het Ottomaanse Rijk, schoten me de omzwervingen te binnen die Gérard de Nerval had gemaakt in de Oriënt. Een paar jaar geleden werd dit reisverslag integraal vertaald in een kloek boekdeel, prachtig uitgegeven door Van Gennep. Moest ik dat gaan kopen? Een negentiende-eeuwse Fransoos in het vermolmde rijk der Turken? Wat wist ik eigenlijk nog van [...]
Wat me overgevoelig maakt voor de korte romans die Patrick Modiano schrijft, is de manier waarop zijn protagonisten omgaan met het verleden. Hoe hun tegenwoordige leven loopt, kom je nauwelijks aan de weet. Het zijn milde, introverte types die zich vooral voeden met herinneringen. Enfin, voeden — ze sabbelen het zout uit de losse eindjes die door hun geheugen zijn gesponnen. Dat herken ik. Ook ik bezit niet zoveel talent [...]