chinese schimmen - simon leysDat ik de vaderlandsche politiek maar met één – halfdichtgeknepen – oog volg, komt omdat hier alleen maar punten en komma’s kunnen veranderen. Men schuift een beetje naar rechts, naar links, weer naar rechts, und kein Ende. Het onverkwikkelijke aanmodderbad van de parlementaire democratie zie ik dan ook niet als een vehikel om een land goed te besturen, hooguit als een rem die extremen voorkomt.

Wanneer ik me daar weer eens [...]



Miami - Joan DidionDe snob en de vrek in mij bakken me soms aardige poetsen. Ik weet dat Joan Didion goede reportages maakt, en ik zie mezelf graag als een man die goede reportages leest. Dit boek kostte bovendien zowat een eurocent. Al dit maakte wel dat ik ineens een zwaar gedocumenteerde tekst zat te lezen over de Cubaanse gemeenschap in het Amerika van de jaren tachtig – een onderwerp waarvoor me elk kader [...]



looking for a ship“John McPhee bezorgt ons weer het lidmaatschap van een parallel universum.” Het is een van de zinnetjes die ik in potlood had opgetekend in mijn examplaar van Looking for a ship. McPhee is een Amerikaanse reporter die ik zou willen aanraden aan mensen die Simonart of Tormans al heel wat vinden. Hij zoekt interessante niches op. Cijfert zichzelf weg. Neemt voldoende tijd om te kijken en te registreren.

In Looking for [...]



hiroshima - john herseyHet atoomtijdperk begon op 6 augustus 1945, om kwart over acht ‘s ochtends. Op dat moment werden de krachten die de atoomdeeltjes samenhouden aangewend voor gruwelijk destructieve doeleinden. Een Japanse havenstad met meer dan 250.000 inwoners werd bijna helemaal verwoest door een atoombom. 78.000 mannen, vrouwen en kinderen werden accuut gedood en nog eens 100.000 gewond.

Om kwart over acht ‘s ochtends werd boven Hiroshima de uraniumbom Little Boy (4400 kg) afgeworpen [...]



belgen op zondag - serge simonartSerge Simonart (1966) is muziekjournalist en reportagemaker voor Humo. Al dertig jaar. Bij hem, toen ik het blad begon te lezen in 1991, zag ik voor het eerst die vorm van journalistiek in de praktijk waarbij de verslaggever zich onderdompelt in een bepaald milieu. Soms gaat Simonart undercover, zoals Günter Wallraff. Niet als gastarbeider, maar als Sinterklaas of als bedelaar.

Belgen op zondag was zijn eerste bundel met [...]



Jan Brokken — een naam die Vlamingen niets zal zeggen, ondanks die respectabele back catalogue. Zelden hoor ik een Vlaamse auteur warm worden van zijn werk. Zelden tref ik zijn boeken aan in de rommelbakken met afgevoerde titels van de bibliotheek. Zijn documentaire fictie laat de dames koud in mijn vriendenkring — de enige kennissen die weleens een boek doornemen. En ook ik dacht lang dat ik niets van de [...]



De reisverhalen van Pico Iyer zijn weinig bijzonder van compositie. Althans, niet het kortere werk. Iyer werkt niet met hooks en cliffhangers en spanningsbogen. Hij schrijft zinnen met excentrieke informatie, rijgt die zinnen aan elkaar en dat volstaat voor een prachtig boekje: “Een van mijn favoriete restaurants in Reykjavik is een ondergrondse middeleeuwse kerk met enkel kaarslicht, waar de obers pijen dragen terwijl ze je in het donker gebakken [...]



Ingenieurs van de ziel is het eerste boek waarin ik in detail las over de censuur die op Sovjet-schrijvers werd uitgeoefend. Westerman kon me dus vrij makkelijk imponeren. Er was ook ergernis. Bij het soort ‘literaire non-fictie’ zoals Westerman die schrijft, is de auteur een van de helden van het boek, en zijn research de voornaamste handeling. Dat maakt het boek veel te lang.

Westerman mixt virtuoos heden en verleden, maar vanwege het [...]



Herman Melville was de eerste schrijver die het Stille Zuidzee-gebied een plaatsje in de literatuur bezorgde. Anderen zouden volgen, zoals Stevenson, Rupert Brooke en Maugham. In de schilderkunst: Gaugain. Eeuwen nadat Tahiti en co werden gekerstend verzinnebeelden deze eilanden nog steeds het paradijs.

Een paradijs op aarde, met vriendelijke mensen en exotische schonen. Bekijk de prachtige schilderijen van William Hodges die de covers van Melville’s boeken zo vaak sieren.

Tahiti staat echter ook voor: [...]



In het midden van de jaren negentig werkte W.G. Sebald aan een boek over Corsica. Het project bleef onvoltooid; een paar overgeleverde essays is in het eerste deel van Campo Santo verzameld. Reisimpressies zijn het, over een dodenakker in Piana, het museum van kunstverzamelaar Fesch in Ajaccio, en de oerbossen van Corsica. Weinig bijzonder allemaal. Sebald kijkt, maar ziet alleen literatuur en kunstgeschiedenis.

Het beste stuk in deze afdeling, het titelverhaal, is niet toevallig [...]