Toevallig las ik tijdens de eerste berichten over het Chileense mijnongeval een van de mooiste reportages over mijnbouw uit de hele wereldliteratuur. Met als afstootblok de miserabele arbeidsomstandigheden in de Engelse steenkoolmijnen houdt George Orwell in De weg naar Wigan (1937) een hoogdringend pleidooi voor het socialisme. Terloops legt de auteur zijn eigen verleden als salonrevolutionair bloot, wat hem een groot moreel gezag verleent.
Op 27 mei was het zeventig jaar geleden dat de Oostenrijkse schrijver Joseph Roth in Parijs overleed. Het Musée d’art et d’histoire du Judaïsme, dat statige gebouw aan de Rue du Temple, herdacht de dood van Roth met een bescheiden expositie over zijn Parijse exil-jaren (1933-1939). Ik bezocht de tentoonstelling gisteren (waarvan later nog verslag). Zaterdagavond begon ik in een Parijse hotelkamer de [...]
Eugène Delacroix is een schakelfiguur tussen de Franse Revolutie en de industriële revolutie, tussen de romantiek en het impressionisme. In de kunst valt hij niet binnen mijn interesseveld (1870-1939). Hoewel ik de reputatie van zijn dagboek ken, heb ik het daarom lang van me afgeduwd. En kijk, Privé-domein bracht onder de noemer Ik heb het niet over middelmatige mensen een nogal verminkte selectie op de [...]
“Het begin van een reis naar Perzië heeft wat van een algebraïsche vergelijking: het kan uitkomen, of het kan niet uitkomen.” In 1933 vertrok de kunsthistoricus Robert Byron, vooral een groot kenner van de Byzantijnse beschaving, voor een reis van bijna een jaar naar het toenmalige Perzië en Afghanistan.
In het gezelschap van schrijver Christopher Sykes wou hij een speurtocht ondernemen naar de oorsprong van de islamitisch cultuur. [...]