Zoekresultaten 1 - 10 van de 20 voor de tag: uit 1997.
In de eerste titels die ik las van de Amerikaanse paleontoloog en evolutiebioloog Stephen Jay Gould (1941-2002) vielen me twee dingen op. Vooreerst: Gould is een verzoener. Zijn blik is breder, zijn interesse cultureler, zijn houding empathischer dan je van een ‘harde’ wetenschapper mag verwachten. Maar dat Gould daarnaast een van de beste popsci-pennen is, komt nog niet tot uiting in deze bijwerkjes.
Want bijwerkjes zijn het [...]
Acht pagina’s disparate citaten en de zelfaansporing ‘herlezen, trager’: dat was wat ik van deze roman bewaarde toen ik ‘m tien jaar geleden las. Ondertussen sta ik steviger in mijn schoenen en raak ik niet meer uit balans als een luie literator het de lezer weer allemaal zelf laat uitzoeken. Calamiteiten als Gut symmetrie, Wintersons zesde, vinden plaats als een schrijver zich vertilt aan de nieuwe fysica.
De auteur heeft met [...]
Spookrijders las ik in de slipstream van de essaybundel De draak en de rozentuin. Lees je een Vlaamse schrijver voor het eerst, dan maar meteen twee boeken in één keer. Een bundel met drie verhalen. Over katholieke missionarissen in China, een bandiet die kapitaliseert op de liefdadigheidshulp in Afrika, en een ex-maoïst die een Thaise bruid opscharrelt in het Oosten.
‘Spookrijders’ betekent hier dus zoveel als: steenezels die, op de verkeerde plek [...]
Anthony Storr was een Britse psychiater met een heldere pen, brede interesse en nuchtere, ondogmatische kijk op zijn vak. In Feet of clay speurt hij aan de hand van een beperkt aantal casussen naar de gemeenschappelijke kenmerken van goeroes — spirituele leermeesters van twijfelachtig allooi. Storr bedrijft geen wetenschap, maar essayistiek. Niettemin wijst hij nuttige verklikkerlichtjes aan om goeroes van verre te herkennen. Van [...]
Abram de Swaan behoort tot Nederlands grootste sociologen, en is niet toevallig gevormd door het oeuvre van Norbert Elias. De Swaan houdt er ook aan van de universitaire olympus af te dalen, zich te profileren als publieke intellectueel en zijn geoefende blik te exploiteren in columns en zeer leesbare essays, reden waarom hij in 2008 de P.C. Hooftprijs ontving. De Swaan staat voor: scherpe [...]
Wie ooit een wetenschappelijke bijdrage van dichtbij heeft gezien — en op internet zijn vakbladen makkelijker dan ooit in te kijken — weet dat de teneur van dat soort artikels hemelsbreed verschilt van de stelligheid waarmee algemene media de zogenaamde conclusies (‘Onderzoekers hebben ontdekt dat…’) daaruit weergeven. Ik probeer dan ook alleen over wetenschap te lezen in (1) boeken die (2) een breed panorama [...]
De romanschrijver Paul Auster heeft voor mij twee aspecten. Er is de sobere stilist en schepper van hoofdpersonen waar ik ogenblikkelijke sympathie voor voel. Een schrijver bovendien die de rol van het toeval in iemands leven zeer aanschouwelijk kan maken. Die Paul Auster is mij lief. Maar er is ook de postmoderne, naar oppervlakkige symbolen toeschrijvende Auster, die in toeval meer ziet dan gewoon [...]
Ik ben me zeer bewust van mijn sterfelijkheid. Sinds mijn vijftiende denk ik zowat elke dag aan de dood, en ik mediteer regelmatig over wat ik nog wil met mijn leven. Dat getob neemt zelfs de vorm aan van gedetailleerde meerjarenplanning. Ook mijn weblogs moet je zien als een manier om zo zorgvuldig mogelijk mijn tijd te benutten. Ze brengen in kaart wat geweest [...]
Frédéric Beigbeder (spreek uit: bègue-bé-dé) brak in 2000 door met zijn reclamesatire 99 francs. Over zijn eerdere romans wordt doorgaans minnetjes gedaan door de verzamelde literaire kritiek. In bijna elke recensie wordt gemakzuchtig verwezen naar Beigbeders verleden als copywriter en de daaruit voortspruitende neiging te schrijven in oneliners. Welnu, ik vind ‘m een van de interessantere Franse schrijvers, en Liefde duurt drie jaar een [...]
Alle filosofie of filosofietjes die persoonlijk evenwicht of innerlijke rust predikken, kunnen op mijn diepste wantrouwen rekenen. Alleen al van het woord ‘harmonie’ word ik doodnerveus. De enige vorm van Zen die ik bij momenten ken is een verkwikkelijk soort nihilisme. Lachen om alle onzin en gekrakeel in de wereld. Met het oeuvre van de Amerikaanse stand-up comedian George Carlin (1937-2008) ben ik op [...]