Literatuur gaat breder dan psychologische haarkloverij en maatschappijkritische relevantie. Wat is er mis met een onvervalst jongensboek op zijn tijd? De legendarische auteur Jack London (1876-1916) schreef ze bij hopen. Het korte bestaan van de Amerikaan stond in het teken van drie dingen: avontuur, literatuur en sociale strijd. De witte stilte, een bloemlezing uit de kortverhalen samengesteld door überfan Hans Dütting, laat zien waar […]



Van Wim Zaal las ik eerder Zestig jaar in de beschaving, een knappe autobiografie in kleine sprinterhoofdstukjes. Ook als necroloog blijkt hij een zeer onderschat schrijver, die prachtige dingen doet op de korte afstand. De buitenbeentjes bevat portretten van zesendertig schrijvers die Zaal als redacteur, auteur of beroepslezer heeft gekend. Het zijn montere miniaturen waarin hij met mededogen schrijft over excentrieke literatoren, zonder […]



Dit boek is bij wijlen even mooi als een vleesetende bloem. De lezer wordt bekoord door de prachtlievendheid van de taal, terwijl de auteur eigenlijk druk doende is diezelfde lezer te gronde te richten. Martin Ros nam De hel, ooit uit de handel genomen vanwege zijn pornografische inslag, gretig op in zijn Bibliotheca Erotica, maar ik ontwaarde in de eerste plaats een filosofische roman; […]



Wie zei ook alweer: een mens die sterft is een museum dat afbrandt? Fotocriticus Hans Aarsman is er erg voor te vinden dat gewone mensen hun gewone spulletjes op de gevoelige plaat vastleggen: die tijdscapsules zullen ooit waardevoller blijken dan de halfbakken esthetische probeersels van amateurs. In de eerste helft van zijn memoires doet Wim Zaal iets gelijkaardigs, met de pen. […]



Tot voor kort werd het conservatieve gedachtengoed in Vlaanderen voornamelijk verklankt door halfzachte politici van christen-democratische signatuur. Tot iemand als Bart De Wever op de voorgrond trad, die taalvaardig en snel redenerend modieus links van antwoord diende, daarbij duidelijk verwijzend naar de ideeën van Edmund Burke en Theodore Dalrymple. Ook voor de Engelse filosoof Roger Scruton was het werk van Burke een openbaring.



In Een andere Boudewijn Büch memoreert Harry G.M. Prick, destijds conservator van Het Letterkundig Museum in Den Haag, in een plezierig-archaïserende stijl zijn vriendschap met Büch, begonnen in de zomer van 1974, en alweer uitdovend in de tweede helft van 1981. Een twintiger was Büch toen; zijn gemediatiseerde leven moest toen nog helemaal beginnen. Natuurlijk maakt Prick melding van Büchs vele zelfvergrotende verzinsels. En […]



Met Boudewijn Büch (1948-2002) verloor de Nederlandse literatuur haar laatste romantische schrijver. Een maniakale boekenverzamelaar ook, die meer dan 100.000 titels samengebracht in zijn Bibliotheca Didina et Pinguina. Na Büchs dood bleven de rekeningen binnenstromen en dienden er juridische stappen te worden genomen om te voorkomen dat het huis werd leeggehaald. Wat moest men aanvangen met de bibliotheek?
.
Schenken aan de […]



Van de honderden boekenrecensies die Martin Ros 21 jaar lang uitstootte op de radio voor de TROS-Nieuwsshow, een populair Nederlands zaterdagochtendprogramma, heb ik er welgeteld nul gehoord. Toen ik hem naar aanleiding van zijn gedwongen ontslag laatst in Pauw & Witteman zag voordoen hoe het er dan tijdens zo’n uitzending aan toegaat, en gelijk voor het eerst zijn stem hoorde, voelde dat ineens als een gemis. Gelukkig beschikt […]