het laatste bed - hugo clausDe auteursnaam op de kaft werkt als een muzieksleutel. Of als de aanduiding van de maatsoort, wat u wil. Een lesbisch koppel plant een zelfmoordpact in hotel Luxor aan de Belgische kust. Luxor: de hedendaagse naam van het oude Thebe, waar, in de Vallei der Koninginnen, de Egyptische edelvrouwen werden begraven. Bij Mulisch had ik me gestoord aan zo’n dure, zelfvergrotende referentie. Bij Claus schiet ik in de lach.

Altijd […]



blinde gedichten - delphine lecompteDelphine Lecompte. In Knack bekende ze drie gedichten per dag te schrijven. Ecriture automatique. Vondsten bij de vleet. Elke regel een blijver. Laat de lezer kaf van koren scheiden. Poëziejury’s moeten een paar ronkende alinea’s te produceren, meer niet. Uitgevers hoeven helemaal geen verantwoording af te leggen. Gedichten laten drukken, kaftje rond, klaroengeschal et voilà: prestige à gogo.

De Bezige Bij Antwerpen deed er goed aan deze bundel uit te […]



Ik zou blaseetjes het refrein kunnen blaten dat Nederland bulkt van de stukjesschrijvers, “zonder dat zich meteen een nieuwe Carmiggelt aandient”. Maar eigenlijk vertoont ook mijn kennis van de columnistencanon de grootste gaten. Van S. Montag, de naam waaronder journalist Henk Hofland stukjes pleegt voor NRC Handelsblad, heb ik nog niets gelezen.

Daar is een reden voor. Hofland mag in Holland een monument zijn, de kans dat je […]



Geef me slasherfilms. Geef me thrillers, nieuwsberichten, nare documentaires. Geef me La Nausée of maakt niet uit welke andere existentiële roman en ik zal het allemaal fluitend ondergaan. Maar bespaar me de reality-tv, vooral als die uit Engeland komt. Hommeles op de luchthaven, welzijnswerk in grauwe flats, geestloze Britten die problemen hebben met hun vakantiehuisjes. Niets dat me sneller deprimeert dan dat.

Van reality-tv word ik de kleinste kleinburger, […]



De robots hebben het overgenomen in mijn leven. Als vrouwlief en ik het huis uit zijn, laten we de Samsung VCR8855L3B los. Een stofzuiger met de looks van een gigantische discman. Een volautomatische reuzekever die met zijn borstelachtige pootjes de vloer aanveegt. Wanneer hij klemraakt onder de sofa, lijkt hij als twee druppels op de arme Gregor Samsa, die van schaamte niet wist waar hij moest kruipen.

Alleen al voor de bladzijden waar Rodney […]



In een van die automatismen die er ongemerkt insluipen, associeer ik de Verlichting altijd eerst met de Franse philosophes van de achttiende eeuw. Pas in tweede instantie, na actief nadenken, doemen mensen op als Kant en Leibniz (Duitsland), Hobbes en Locke (Engeland), Hume (Schotland) en voorlopers als Descartes en Spinoza.

Maar dan nog is makkelijk te vergeten dat een intellectueel klimaat zich ook uitstrekt voorbij de West-Europese landen, en […]



De historicus Mark Mazower laat in dit boek zien waar de journalist Noel Barber tekortschoot in zijn bijziende boek over de Ottomaanse sultans. Dat het Ottomaanse Rijk instortte, komt uiteraard niet alleen door een dynastie van vadsige sultans. Ook het feit dat de Turken in de negentiende eeuw de aansluiting met het liberale gedachtengoed misten, en de daaruit voortspruitende industrialisatie-tendens, deed het Rijk steeds zwakker voor de dag komen. […]



In het midden van de jaren negentig werkte W.G. Sebald aan een boek over Corsica. Het project bleef onvoltooid; een paar overgeleverde essays is in het eerste deel van Campo Santo verzameld. Reisimpressies zijn het, over een dodenakker in Piana, het museum van kunstverzamelaar Fesch in Ajaccio, en de oerbossen van Corsica. Weinig bijzonder allemaal. Sebald kijkt, maar ziet alleen literatuur en kunstgeschiedenis.

Het beste stuk in deze afdeling, het titelverhaal, is niet toevallig […]



Heb ik eerder al eens een roman gelezen waarin een dier de hoofdrol speelde? Ik bedoel een echte roman, geen fabel of krantenkolom? Viriginia Woolf schreef Flush in het begin van de jaren dertig, een kort prozawerk tussen de ambitieuzere romans The waves en The years in. Flush is de naam van de rode cocker spaniel van de Britse dichteres Elizabeth Barrett Browning. Hij staat centraal in het boek.

Als lezer-van-nu was […]



Ik wou een cultuurgeschiedenis van de nacht, het werd een boek met essays die met nachtelijke activiteiten te maken hebben. Het boek had beter ‘Slaap’ geheten, of ‘Droom’: drie vierden gaat over slapen en dromen.

Het boek is onevenwicht van aanpak. Er staan persoonlijke stukken in, bijvoorbeeld waar Alvarez schrijft over zijn kinderangsten. Er is een cultuurhistorische essaytje over het belang van de droom bij de romantici, de Victorianen en de […]