Zoekresultaten 1 - 10 van de 14 voor de tag: uitgeverij De Geus.
De Roemeense Nobelprijswinnares Herta Müller ging met schaar en lijm aan de slag. Naar aloud pubergebruik, dacht ik eerst. Maar waar de punkesthetiek eind jaren zeventig vroeg dat elke letter in een andere typeface werd gezet om zo een aantrekkelijke stijlloosheid te suggereren, knipte Müller lettergrepen en hele woorden uit kranten en tijdschriften. Met die disparate elementen stelde ze een nieuwe kort tekst samen. Een gedicht. [Kijk hier, onderaan, voor een voorbeeld.]
Behalve dat [...]
De eerste helft van deze vuistdikke biografie las probleemloos weg. Hier was een biograaf aan het werk die voor zijn Amerikaanse doelpubliek moest gaan uitleggen hoe het Europa erbij lag waarin de Duitstalige zangeres en actrice Lotte Lenya zich bewoog. Het Wenen van de jaren nul, het Zürich van de jaren tien (met café Voltaire!), het Berlijn van de jaren twintig, een stukje Parijs van de jaren dertig.
Bovendien is [...]
Komen recensenten Nederlandstalige literatuur elke maand samen op een geheime locatie om de violen gelijk te stemmen? Liegen ze in koor om er toch maar de moed in te houden bij zoveel bagger? Of leest niemand hier ooit een werkelijk goed boek? Er moet iets aan de hand zijn. Anders is niet te verklaren waarom deze snertroman van Annelies Verbeke zo’n welwillende besprekingen krijgt. [...]
Onmisbaar vademecum voor de kritische lezer, dit. In een groot aantal korte charges hekelt Verboden te lezen de mistoestanden in het huidige literaire landschap. Verbeten gaat de Kroatische schrijfster Dubravka Ugrešić de bestsellercultuur te lijf, de devaluatie van de echte literator en de onkreukbare intellectueel, en de corrumperende rol van de massamedia. De analyse is weinig origineel, en Ugrešić valt soms in herhaling, maar [...]
Ah, mijn allereerste gesprek met echte Nederlanders, twintig jaar geleden, in de Efteling. Een jongetje van de lagere school raakt tijdens het lange wachten op de bobslee aan de praat met twee Hollandse meisjes — mooi, blond, rijzig, een jaar of zeventien. Blijkt dat mijn vriendjes en ik meer weten over Nederland dan deze twee middelbare scholieren over België. ‘Het enige wat ik van [...]
Wie modebewust is, weet dat kleuren geen absoluut karakter hebben. Kleuren wisselen van uitstraling, naarmate je ze combineert met andere kleuren. Met schrijvers is het net zo. De romans van Michel Houellebecq heb ik vlot uitgelezen, maar acht ik niet zó bijzonder. Dat ze velen shockeren, vertelt vooral iets over de versuikerde cocon waarin de meeste mensen leven. Maar kijk, plaats Houellebecq naast een woordkramer [...]
Geloof nooit, nooit Franse juichkreten op boekomslagen. Pierre Assouline bundelde in Rosebud zeven lange biografische schetsen. Hij kondigt aan die stukken te zullen ophangen aan het voorwerp dat de gebiografeerde ten voeten uit typeert — denk aan de slee in Citizen Kane, waaraan de krantenmagnaat van kindsbeen af zo verknocht is. De werkwijze van Assouline wordt door Franse critici als uiterst origineel ervaren. Maar [...]
Frédéric Beigbeder (spreek uit: bègue-bé-dé) brak in 2000 door met zijn reclamesatire 99 francs. Over zijn eerdere romans wordt doorgaans minnetjes gedaan door de verzamelde literaire kritiek. In bijna elke recensie wordt gemakzuchtig verwezen naar Beigbeders verleden als copywriter en de daaruit voortspruitende neiging te schrijven in oneliners. Welnu, ik vind ‘m een van de interessantere Franse schrijvers, en Liefde duurt drie jaar een [...]
“Er bestaat niet één onbekend boek, aangezien het deze status bij de eerste ontmoeting kwijtraakt,” schrijft Pierre Bayard als een volleerd sofist. En zijn eigen boek is een volmaakt voorbeeld bij die stelling. Ik heb de hype rond Hoe te praten over boeken die je niet hebt gelezen zoveel mogelijk proberen te mijden, en toch had ik al mijn ideeën klaar over [...]
Dat Marek van der Jagt eigenlijk Arnon Grunberg is, en omgekeerd, interesseert me niet zoveel. Al lijkt het me passend voor een zogeheten literair wonderkind dat hij een hele jury om de tuin weet te leiden. Waarmee de heren en dames die in zo’n jury zetelen heerlijk gerelativeerd worden. Wat ik me alleen afvroeg tijdens het lezen van De geschiedenis van mijn kaalheid: [...]