(Oorspronkelijk gepubliceerd op 31 mei 2009 onder de titel ‘Verslaving‘.)
.
Mijn omgeving denkt al heel lang dat ik verslaafd ben aan boeken. De tijdelijke opschorting van dit weblog bracht eindelijk aan het licht dat dat niet klopt. Anderhalve week raakte ik nauwelijks een boek aan. Af en toe een bladzij of dertig, maar dat stelt niets voor. Toch voelde ik hoogstens een vaag ongemak, geen pijnscheuten door ontbering. Sterker nog: toen ik gisteren in lang weer een avond doorbracht met twee boeken, voelde ik weerzin tegenover de rust en passiviteit die nodig was om me over te geven aan de stem van een schrijver. In elke hoek schuilde afleiding: het gewemel van de televisie, een praatje met moeder de vrouw, het nadenken over wat morgen moet gebeuren. Ik leid daaruit af dat lezen nooit vanzelfsprekend wordt. Zelfs niet voor mij. Het is een gewoonte die je moet onderhouden. Voor wie dagelijks leest is het een koud kunstje om de dag daarop opnieuw te lezen, een automatische reflex bijna. Maar bij wie er een weekje mee ophoudt, is de kans groot dat die week een maand wordt, die maand twee maanden. Tot je nooit nog een boek aanraakt.
.
Dat ik dit weblog blauw blauw moest laten, daar liep ik wel lastig van rond. Al is het niet het ongemak van de handelaar die zijn winkel even moet sluiten tijdens de vakantie, in het besef dat een deel van zijn klandizie niet meer terugkomt. Ik geef niet om bezoekersaantallen. Het was het besef dat mijn persoonlijkheid aan het verdampen was. Teksten overtikken en die naar eigen goeddunken aan elkaar praten, dát is mijn verslaving, al twaalf jaar lang. Achille van den Branden is een alter ego dat ik inzet om dit vormeloze leven vorm te geven. Dingen zinvol aan elkaar te linken. Sporen achter te laten. Maar vooral is dit weblog een middel om te kijken wie ik ben. Teksten zijn spiegels die me — vaak voor het eerst — laten kennismaken met wat ik denk. In mijn hoofd hebben mijn gedachten immers geen substantie; het zijn er teveel, ze komen en gaan, ze gaan geen dialoog aan met elkaar. Omdat ik niet zo slim ben vergeet ik makkelijk wat ik denk. Omdat ik een opportunist ben pas ik mijn gedachten heel snel aan aan mijn omgeving. Verderbouwen op een eerdere gedachte wordt zo onmogelijk. Ik blijf steeds maar rondjes blijf draaien. Op Achille van den Branden wordt die treurnis een halt toegeroepen.
.
Nogmaals: ik ben niet verslaafd aan boeken. Ik wil vooral de dagelijkse sleur buiten de deur houden, en met lezen gaat dat perfect. Daarom is het raar dat nogal wat vrienden juist dat dagelijkse gelees ervaren als een mechanische, plichtmatige, haast gevoelloos makende handeling. Sleur. Zij verkijken zich echter op de uitwendigheden van mijn passie. Boekje vasthouden, lettertjes lezen, blaadjes omdraaien. Eén pot nat. Alsof het lezen van de poëzie van Boutens ook maar iets te maken heeft met het doornemen van de brieven van Rilke, lachen om de grappen van George Carlin, of nadenken bij een boek over pseudo-wetenschap.